๐ อยากร่ายถ้อยเรียงความตามที่คิด
แล้วลิขิตอักขรามาสรรเสริญ
ก็เกรง วจีร้อย จะด้อยเกิน
ขอเทิดเทินด้วยคำร่ำกวี
๐ สองมือแม่โอบอ้อมถนอมรัก
เฝ้าปกปักเอื้ออุ่นหนุนเกศรี
กสิณธรป้อนนั้นปั้นชีวี
ธรณีฤๅเทียบเปรียบมารดร
๐ ทุกหยาดหยดเลือดเนื้อแม่เจือให้
มิหวังใดตอบแทน..แม้นเพียรสอน-
ให้รู้คุณเห็นค่าแห่งอาทร
ทุกช่วงตอนประคองและป้องภัย
๐ เอาแผ่นดินผืนฟ้ามหาสมุทร
ทุก-ที่-สุด เรียงร้อยทำถ้อยไข
มิอาจจารพระคุณการุณย์ใน-
ห้วงหัวใจของแม่ที่แผ่มา
๐ ลูกตระหนักชีพนี้ที่แม่ให้
จะมีใดทดแทนมิแม้นหา-
รักของแม่ยิ่งล้ำจำนรรจา
กว้างกว่าฟ้า เย็นกว่าน้ำ โลมฉ่ำใจ
มีภาพของแม่อยู่ในใจเสมอ
ผู้หญิงแกร่งคนหนึ่ง ที่ทำทุกอย่างเพื่อลูก
ไม่มีความรักใดที่ยิ่งใหญ่ได้เท่ากับความรัก
ของแม่ อยากบอกแม่ให้มากกว่านี้
เขียนกลอนได้มากกว่านี้ แต่ทำไม่ได้
เพราะไม่มีภาษาใดที่ จะอธิบาย
ความรู้สึกในใจได้ ว่ารักแม่
และซาบซึ้ง ในพระคุณของแม่
มากมายขนาดไหน
~*~ รักแม่นะค่ะ ~*~
| 
